12 ژوئن 2024 - در حوزه ی مدیریت دیابت، با ظهور tirzepatide به عنوان یک تغییر دهنده ی بالقوه بازی، یک تغییر قابل توجه در حال انجام است. یک مطالعه ی اخیر، انتظارات بالینی را در طول 12 هفته اول درمان هنگام انتقال از آگونیست های گیرنده پپتید-1 شبه گلوکاگون (GLP-1) به تیرزپاتید 5 میلی گرمی، روشن کرده است. این تحقیق نوید دهنده عصر جدیدی در درمان دیابت است و امید تازه ای را برای بیمارانی که با پیچیدگی های کنترل قند خون دست و پنجه نرم می کنند، ارائه می دهد.

این مطالعه نشان داد که تغییر از درمان پایدار آگونیست گیرنده GLP-1 به تیرزپاتید، برای بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 موثر و بی خطر است. بیماران کاهش وزن اضافی و نتایج گلایسمی بهبود یافته ای را با خطر قابل قبول عوارض جانبی [معده-روده ای] در طول 12 هفته ی اول، تجربه کردند.

این یافته‌ها در نشست سالانه ی انجمن غدد درون‌ریز بالینی آمریکا ارائه شد و در ژورنالEndocrine Practice  منتشر شد.

تیرزپاتید، یک پلی پپتید انسولینوتروپیک دوگانه وابسته به گلوکز (GIP) و یک آگونیست گیرنده پپتید-1 شبه گلوکاگون است که به دلیل اثرات قوی کاهش گلوکز و مزایای مدیریت وزن توجهات را به خود جلب کرده است. دکترSerge Jabbour  و همکارانش از دانشگاه توماس جفرسون در فیلادلفیای پنسیلوانیا، در یک مطالعه آینده نگر سیر بالینی از نظر وزن بدن، پیامدهای قند خون و عوارض جانبی در طی 12 هفته اول پس از تغییر مستقیم از آگونیست‌های گیرنده GLP-1 به تیرزپاتید 5 میلی‌گرمی را بررسی کردند.

این مطالعه شامل شرکت کنندگان 18 ساله و بالاتر مبتلا به دیابت نوع 2(T2D)، با شاخص توده بدنی مساوی یا بیش از 25 کیلوگرم بر متر مربع، هموگلوبین گلیکوزیله  ≥6.5% تا ≤9.0٪ و تحت دوز درمانی ثابت از داروهای GLP-1 Ras برای 3 ماه یا بیشتربودند: سماگلوتید یک بار در هفته [0.5، 1.0، 2.0 میلی گرم]، لیراگلوتاید روزانه [1.2، 1.8 میلی گرم]، یا دولاگلوتاید یک بار در هفته [0.75، 1.5، 3.0، و 4.5 میلی گرم]).

نقطه پایانی اولیه تغییر HbA1c از سطح پایه تا هفته ی دوازدهم بود. نقاط پایانی ثانویه تغییر وزن بدن از سطح پایه، گلوکز سرم ناشتا، و گلوکز ارزیابی شده با پایش مداوم گلوکز بود. ایمنی نیز مورد ارزیابی قرار گرفت.

یافته های کلیدی این مطالعه به شرح زیر بود:

•  میانگین سنی شرکت کنندگان ​​58.3 سال، با HbA1c برابر با 7.39% در ابتدای تحقیق، میانگین BMI برابر با 35.18 کیلوگرم بر متر مربع، و میانگین مدت زمانT2D حدود 12.4 سال بودند، و 55٪ از آنها زن بودند.

•  سماگلوتاید (55٪) و دولاگلوتاید (42٪) متداول ترین داروهای مورد استفاده ی گروه GLP-1 در ابتدا بودند که سماگلوتاید 1.0 میلی گرم و دولاگلوتاید 1.5 میلی گرمی رایج ترین دوزهای درمانی بودند.

•  در هفته ی دوازدهم، میانگین HbA1c نسبت به مقدار پایه 0.43-، گلوکز سرم ناشتا 7.83- میلی گرم در دسی لیتر و وزن بدن 2.15- کیلوگرم تغییر کرد.

•  وزن بدن و نتایج گلایسمی در شرکت کنندگان در تمام زیرگروه های پایه GLP-1 RA بهبود یافت.

•  از میان شرکت کنندگان، 13.2% افراد دچار عوارض گوارشی شدند. 2٪ از شرکت کنندگان به دلیل عوارض جانبی مصرف تیرزپاتید را قطع کردند. هیچ رویداد شدید هیپوگلایسمی یا مرگ وجود نداشت.

محققان نتیجه گیری کردند که در این مطالعه ی آینده نگر، هنگامی که درمان بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 از GLP-1 RA مستقیماً به تیرزپاتید 5 میلی گرمی تغییر یافت، آنها کاهش وزن اضافی و بهبود نتایج گلایسمی با خطر قابل قبول عوارض گوارشی نامطلوب را طی 12 هفته تجربه کردند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/switching-to-tirzepatide-from-glp-1-ras-shows-promise-in-diabetes-treatment-unravels-study-129698